Home
top
« Άρθρα

Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Μέσα στο μονοπάτι της ζωής και της εξέλιξης, ο άνθρωπος ερχόταν πάντοτε αντιμέτωπος με το ζήτημα του συναισθήματος του φόβου καθώς και της κατανόησής του. Ο άνθρωπος είναι ον πολύπλοκο και ιδιαίτερο, και ο προορισμός του, η αποστολή του ήταν και είναι πάντοτε, να μπορέσει να διανύσει μια πορεία κατανόησης, εκμάθησης του εαυτού του και του περίγυρού του. Τελικός σκοπός αυτής της πορείας, είναι η εκπόνηση ενός έργου το οποίο να αποτελεί εκπλήρωση της αποστολής της ψυχής του.

Ωστόσο σήμερα ο άνθρωπος, αν και θεωρητικά βρίσκεται σε μια εξελικτική θέση στην οποία θα μπορούσε λογικά να έχει όλα τα μέσα στη διάθεση του για να δράσει δημιουργικά και να γίνει ένας αληθινός δημιουργός, βλέπουμε να συναντά τελικά ανυπέρβλητα εμπόδια σε σχέση με τους νόμους που διέπουν τη δύναμη θέλησης και την ικανότητα του να πραγματώνει ελεύθερα και συνειδητά την προσταγή της ψυχής του, για να εκπληρώσει έτσι το πεπρωμένο του φωτός.

Αν μάλιστα θελήσουμε να είμαστε έντιμοι στην αναζήτηση μας, είμαστε υποχρεωμένοι να παρατηρήσουμε, πως η ανθρωπότητα σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, είναι ολοκληρωτικά δομημένη μέσα από τον φόβο. Τα πάντα στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου μαρτυρούν μια αγωνία , μια επιτακτική ανάγκη που ασταμάτητα τον σπρώχνει να επιδιώκει τη συσσώρευση υλικών, συναισθηματικών ακόμη και πνευματικών αποκτημάτων, ώστε να μπορέσει να θωρακίσει τον εαυτό του απέναντι σε πιθανές, επερχόμενες απειλές παντός είδους. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι ασφαλώς ένα απαραίτητο χαρακτηριστικό της ζωικής φύσης μέσα μας, το οποίο δε μπορεί και ούτε πρέπει να καταργηθεί, αφού χάρη σε αυτό ο άνθρωπος ανέπτυξε ιδιαίτερες ικανότητες αυτοπροστασίας, διάκρισης και εξέλιξης. Ωστόσο ο άνθρωπος σήμερα είναι πολύ περισσότερο ανήμπορος και ευάλωτος απέναντι σε «εχθρούς» από ότι την εποχή που είχε να αντιμετωπίσει φυσικές απειλές.

Το θάρρος, η ενεργητικότητα, η βούληση να προχωρήσει μπροστά, η ανάπτυξη ενός ακέραιου χαρακτήρα, η τόλμη.. όλα αυτά είναι στοιχεία και αρετές που μέρα με τη μέρα μοιάζουν να δίνουν τη θέση τους, στην παθητικότητα, την απώλεια ζωτικότητας, και ασφαλώς στον τρόμο μπροστά στο μεγάλο άγνωστο της ζωής και του θανάτου.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, που στον αρχαίο κόσμο αλλά και πιο πίσω στους πρώτους λαούς της Γης, οι οποίοι βρίσκονταν σε μια καθαρή και αγνή σύνδεση με την μητέρα Γη, το βασικό κριτήριο διάπλασης και μύησης των ανθρώπων που αναζητούσαν να κατανοήσουν τα μυστήρια της ζωής και να διανύσουν το μονοπάτι ανάβασης προς τη συνάντηση με την ψυχή, ήταν το ξεπέρασμα του φόβου. Σε πολλούς λαούς εξάλλου, ο μαθητής στο τελικό στάδιο εκπαίδευσής του, έπρεπε να περάσει τη δοκιμασία της Φωτιάς και του τέλειου διαχωρισμού της. Απόδειξη ότι είχε πετύχει ήταν η ικανότητα του να έρχεται σε επαφή με άγρια θηρία, όπως λιοντάρια, χωρίς φόβο. Από εκεί εξάλλου προέρχονται οι μαρτυρίες για αγίους και προφήτες, που μέσα στην αρένα με τα θηρία, παρέμειναν σώοι και αβλαβείς, με τα θηρία να υποτάσσονται πλήρως σε ένα τους χάδι η βλέμμα. Εδώ συναντάμε μεγάλα μυστικά της μυητικής παράδοσης και της αφύπνισης στον κόσμο της ανώτερης σοφίας. Ένας άνθρωπος που δεν έχει συμφιλιώσει μέσα του τον αμνό με το θηρίο, και που δεν έχει φέρει σε αρμονία όλους τους κόσμους που απαρτίζουν το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, ενώ η απώλεια του φυσικού του σώματος δεν είναι παρά το πέρασμα σε ένα επόμενο στάδιο ύπαρξης και μαθητείας στο οποίο ο μυημένος άνθρωπος περνά γαλήνια αλλά και δυναμικά. Ωστόσο, όλο αυτό, προϋποθέτει ένα πλαίσιο εκμάθησης και μεταμόρφωσης, όπως αυτό που βιώνει η πεταλούδα που έχοντας ζήσει μια περίοδο προετοιμασίας, εξέρχεται από το κουκούλι της, πλήρως αναγεννημένη, για να πετάξει ανάλαφρη προς το άγνωστο με στόχο να επικοινωνήσει με τα πιο όμορφα λουλούδια και να φέρει εκεί τη γενναιόδωρη προσφορά της. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε μια πεταλούδα που κάνει τα πάντα για να παραμείνει κρυμμένη στο κουκούλι της και που τρέμει μήπως και το χάσει; Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να περάσει από το νου μας. Παρόλα αυτά, ο άνθρωπος σήμερα κάνει ακριβώς αυτό. Μέσα και γύρω του, ένας ολόκληρος κόσμος κάνει ακριβώς αυτό, τον εκπαιδεύει και τον κάνει να σκεφτεί ότι αυτό που μετρά είναι το ένδυμα, το κουκούλι, το καβούκι, δηλαδή το φυσικό σώμα ξεκομμένο από την ανώτερη πραγματικότητα που το δημιούργησε. Εδώ, η μυητική παράδοση δίνει στην ανθρωπότητα του σήμερα ένα σημαντικό κλειδί : Ο άνθρωπος είναι αντικείμενο σφετερισμού από σκοτεινές διάνοιες, οι οποίες χρησιμοποιούν τη δύναμη και τα κέντρα του. Αυτοί οι κόσμοι, τον καθιστούν παθητικό, άδειο από ανώτερη ζωή και έπειτα του παρουσιάζουν την ανοησία, το παράλογο, την κακία… Ο άνθρωπος βλέποντας όλα αυτά, μπαίνει σε μια συνεχή ενασχόληση και κριτική του αρνητικού, προσπαθώντας να δραπετεύσει από αυτό. Είναι όμως σαν να παλεύει με μια λερναία ύδρα. Τότε είναι που αρχίζει να εμφανίζεται η ανησυχία, από την οποία οι σκοτεινοί κόσμοι επωφελούνται, για να μπουν μέσα στον άνθρωπο και να μεγεθύνουν την αναστάτωση του, ώσπου πράξεις που κινητοποιούνται από τον φόβο, να αρχίσουν να λαμβάνουν χώρα.

Έτσι λοιπόν, ο άνθρωπος σήμερα, καλείται αρχικά να αναγνωρίσει αυτούς τους σκοτεινούς κόσμους μέσα τουκαι να τους οδηγήσει στην εξισορρόπηση αφού αναζητήσει τη βαθύτερη προέλευσή τους μέσα από την αποκάλυψη της αληθινής φύσης του εαυτού και όχι μέσα από τη μάσκα αυτού που θα θέλαμε να είμαστε η αυτού που μας έχουν πει ότι είμαστε.

Επιπλέον, ο φόβος είναι ένας κόσμος που συνδέεται με την αποφυγή του πόνου. Ο άνθρωπος, εγκλωβισμένος σε μια ζωή μέσα στο φαίνεσθε και την απατηλή ασφάλεια που του δίνουν τα υλικά ή ακόμη και πνευματικά αγαθά μια παραδεισένιας υλιστικής, καταναλωτικής και τεχνολογικής ουτοπίας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να αποφύγει τον πόνο και τη δυσχέρεια, ενώ η παραμικρή υποψία αποτυχίας ή κόπου, είναι πηγή ανυπέρβλητης οδύνης. Κάτι τέτοιες στιγμές, δεν έχει παρά να θυμηθεί κανείς, την πορεία του Βούδα και τον δρόμο που άνοιξε σε όλους μας. Ο Βούδας ήταν ένα ον που θέλησε να βρει απαντήσεις στα αγωνιώδη ερωτήματα της ύπαρξης. Γιατί τα βάσανα, γιατί η οδύνη; Γιατί τόσος τρόμος στη ζωή του ανθρώπου; Μη μπορώντας να βρει λύση σε ετοιμοπαράδοτες απαντήσεις του κόσμου των ανθρώπων, ο Βούδας άκουσε τη φωνή της Μητέρας Γης που τον κάλεσε να κάτσει κάτω από ένα δέντρο σε απόλυτη σιωπή, εσωτερική και εξωτερική. Και εκεί ο Βούδας, είδε και κατάλαβε όλα τα μυστήρια. Εκεί κοίταξε τον πόνο κατάματα, δίχως φόβο και προσπάθεια αποφυγής η δραπέτευσης. Κοίταξε τον πόνο, και άκουσε το μήνυμα του φόβου, άρχισε να καθησυχάζει μέσα του όλους τους κόσμους, όλα τα ερωτήματα, ακόμα και αυτές τις μεταφυσικές του αγωνίες.. Όλα μπήκαν σε βαθιά σιωπή και έτσι πέρασε στη σφαίρα της αφύπνισης για την οποία δεν μπορούμε να μιλήσουμε με λέξεις.. Έτσι ο Βούδας πέρασε στην ιστορία, ως ο πνευματικός εκείνος οδηγός, που εγκατέλειψε την εξωτερική ασφάλεια και τον υλικό πλούτο, για να ανοίξει έναν δρόμο προς μια κατάσταση εσωτερικού πλούτου τον οποίο ο άνθρωπος καλείται σήμερα περισσότερο από ποτέ να αναζητήσει και πάλι. Είναι γεγονός πως η ανθρωπότητα περνά σήμερα σε έναν νέο κύκλο ύπαρξης και για αυτό άλλωστε οι τόσες δοκιμασίες που γεύονται οι λαοί σε όλα τα επίπεδα.. Ωστόσο, όσοι από εμάς θυμόμαστε αυτή την άλλη ζωή, όπου ο άνθρωπος μπορούσε να μιλά με όλους τους κόσμους και με τον Θεό, και να πράττει το κάλο μέσα στη διάνοια και τη σωστή ισορροπία, έχει σήμερα μια ευκαιρία, αρκεί να κοιτάξει όντα όπως ο Βούδας, ο Πυθαγόρας, ο Ιησούς, ο Λαό Τσε και να μπει στο μονοπάτι όπου ο φόβος δεν θα είναι εκεί ως επερχόμενη απειλή αλλά ως δύναμη αφύπνισης και κάλεσμα για να περάσεις απλά στο επόμενο επίπεδο…


« Άρθρα





Τα Νέα μας
Eνημερώσεις

Social Media


Facebook YouTube

Μάνταλας Αγγέλων
Άγγελος της Γης Άγγελος του Αέρα

Μάνταλας Ενέργειας
Το άνοιγμα της καρδιάς Βρες την αιτία των ασθενειών

Όταν τρως το φρούτο να φυτεύεις το κουκούτσι, ώστε και άλλες καρδιές μετά από σένα να μπορέσουν να χαρούν το δένδρο που είναι φορτωμένο με καρπούς ωριμασμένους στον ήλιο.

Olivier Manitara


bottom